23 november 2009 diende in Assen voor de meervoudige kamer voor de tweede maal beroep in dezelfde zaak.

U zult inmiddels begrepen hebben dat ik op toevoeging procedeer.  Wie geld genoeg heeft zal deze weg nooit bewandelen, maar gewoon goed onderwijs voor zijn of haar dochter of zoon kopen. Voor wie een beetje geld verdient (een kleine zelfstandige?) is deze weg veel te kostbaar en dus onbegaanbaar. Dat in Nederland iedere burger haar recht kan halen tegen de (semi-)overheid is een volstrekte illusie!!! Of in ieder geval is de prijs veel te hoog. Zou het belang voor mij niet zo groot zijn dan had ik het bijltje er allang bij neergegooid.

Dat ik dit tot nog toe heb weten te bereiken en vol te houden is van te veel toevalligheden tesamen afhankelijk. Allereerst ben ik alleenstaande. En dergelijk tijdrovend en afmattend bestaan acht ik binnen een relatie niet mogelijk. Doordat ik in de WAO terecht kwam bleek ik op toevoeging te mogen procederen.

Wie verbaal zwak is had allang het onderspit gedelfd. Ik heb in de loop der jaren toch wel erg sterk de vinger aan de pols moeten houden. Veel zelf schrijven, aanleveren, afdwingen, onderhandelen etc.  En netwerken,  hetgeen ook niet voor iedereen in aanleg EN tijd is weggelegd. Ik besef steeds meer dat er grote groepen mensen zijn die aan de grillen van ons bestuur volledig overgeleverd zijn. Een akelige gedachte.

Bovendien is Anand de jongste en nog de enige waar ik de dagelijkse zorg voor had. Een kind erbij dat ook wel eens naar de sportclub of muziekles had gemoeten en dit hele gedoe was onmogelijk geweest.